Eind juni, één week vóór de start van de officiële schoolvakantie, is hoogzwanger van muzikale activiteiten. Sinds enkele jaren plaatst Live Music et 'Rock 'N' Blues Festival' rond deze periode op de kalender, dit in het gezelschap van onder meer Couleur Café, Graspop en het wat dichterbij gelegen Grensrock gebeuren. Voor elk wat wils dus en afgezien daarvan werd de zevende editie van het festival voorzien van een bijzonder sterk ogende affiche. De verwachtingen zijn hoog gespannen en het verloop van het muziekgebeuren zal laten blijken of deze worden ingelost. Dus, to the point now…

Dit jaar kunnen de vroege vogels al vanaf 12 uur het terrein op, eveneens mooi meegenomen voor de mensen op de - nog steeds gratis - camping voor het nuttigen van spijs en drank. De hemel is, in tegenstelling tot vorig jaar, bezaaid met wolken die weliswaar nog helemaal geen dreiging uitstralen. De weergoden zijn terug tot bedaren gekomen, gelukkig maar, de wind die afgelopen week woedde kon op een dag als deze wel erg parten gespeeld hebben. Het terrein ligt er erg goed bij na de regen van de voorbije dagen, zoals gewoonlijk met kraampjes, catering, drankstand en een buitenterras onder parasols. Onder het canvas stoffig droog gras met aan de linkerzijde een lange toog en rechts naast het podium een videoscherm. 

Om tien voor twee bevinden zich een 100-tal toeschouwers en drie amusante muzikanten, genaamd The Ugly Buggy Boys in de tent. Het trio, elk met rieten hoofddeksel, brengt een komische maar daarom niet minder kwalitatieve set. Drum, contrabas, gitaar, hun stem en goede luim, meer hebben ze niet nodig om de mannen, alsook de vrouwen voor het podium , op dit vroege uur aan het dansen te krijgen. De "chicken farmers on stage" openen met een leuk 'We Like Bananas'. Ze brengen evenveel muziekstijlen als ze van hoedje wisselen waarvan nummers als 'Josephine', 'Honky Tonky To Hawai' en 'Chicken In The Barn' erg geproefd worden door de toeschouwer. Teksten als "Trouble in my mind - I see double when I go blind" komen best amusant over, de heren verzorgen hun zangpartijen uitstekend. Shuffle, boogie, rock-'n-roll, blues, folk, slide en een puike evenwichtsoefening op de contrabas in 40 minuten of 10 nummers, verveling maakte geen schijn van een kans. Ze eindigen met hun versie van 'Smoke On The Water', dat ze aankondigen als een folksong uit de jaren 20, waarop ze vragen: "make some noise, it's our last song". De achterzijde van de contrabas onthult een leuke mevrouw in bikini, terwijl ze er lustig op los jodelen. Ze verlaten het podium met het speelse afsluitdeuntje 'That's All Folks'. Prompt wordt massaal om meer geroepen en gefloten en het dansende publiek krijgt er nog een geslaagde folksong bovenop, de "fiddler" kon je er zondermeer bij voorstellen…

Terwijl de presentator het publiek in naam van de organisator verwelkomt, wandel ik naar buiten. Er vallen enkele druppels uit de hemel wanneer ik me langs het drankpaviljoen naar de toiletten begeef, die in handen zijn van een lokale jeugdvereniging en waar je, mits een bijdrage van 1 euro, het hele verdere festival onbeperkt gebruik mag van maken. Shame on you aan diegenen die niet kunnen weerstaan aan de drang van het wildplassen.

Iets na drie, een huilende gitaar galmt door de boxen, een soundcheck blijkt. Marc Librecht staat op het podium en over enkele ogenblikken zijn we de - niet stille -getuigen van het éénmalig optreden van TEX, dit in de originele bezetting van 1990. Met 'I'm A Man' galmt een eerste soundwave door de tent, 12 andere en 2 bisnummers zullen volgen. Bij aanvang van het tweede nummer begroet Marc, met zwarte lederen hoed, het publiek; bij het vierde nummer volgt een dankwoord aan de organisator, voor zijn inbreng tot het totstandkomen van deze unieke reünie. De set gaat van stevig hard tot ingetogen melodisch, afgelijnd door opvallende stiltes bij gitaarwissels tussen de nummers. Halfweg de show stelt Marc zijn kompanen voor, Christian Delbecq - met bandana - aan de bas en Gino Kesteloot achter het drumstel. Beiden nemen bovendien de backing vocals voor hun rekening. Het loopt steeds vloeiender naarmate het optreden vordert, met beklijvende solo's op gitaar, duidelijk aanwezige baslijn en vast ritme op de drum. "That's really groovie, are you satisfied?" vraagt hij alvorens het rockblues nummer 'Satisfied' in te zetten. Daarop een ode aan Jimmy met 'Lovin' Man', met een outro zondermeer de man waardig! Halfweg 'Rocky Chair' komt Gino naar voor om het publiek aan te moedigen, dit terwijl zijn in het ijle zwevende sticks van eigenaar wisselen. Niets blijft duren, 1 bis worden er 2 maar dan is het definitief voorbij. Niet iedereen was dolenthousiast over TEX, maar dit was al bij al zeker een eerste hoogtepunt.

Iets voor vijf kondigt de presentator Wild T & The Spirit aan, alias Tony Springer afkomstig uit Trinidad (vlakbij Venezuela), maar inmiddels geëmigreerd naar Canada. Zijn roots kan hij uiteraard niet verloochenen, temeer deze worden geaccentueerd door de voor zijn gezicht bengelende in dreadlocks gevlochten haartooi. Ze hebben een nieuwe cd uit, "True Bliss" gedoopt, en de toeschouwers krijgen al meteen het titelnummer te horen. Wild T, hippe gekleed en leuke daim laarsjes met franjes aan de voeten, heeft reeds met grote namen het podium gedeeld en dit laat zich goed merken, hij beweegt energiek en bovendien bijzonder expressief. Naast bas en drum is er eveneens een keyboard dat een aangenaam hammond geluid voortbrengt. Wild T demonstreert uitvoerig zijn kunnen op gitaar, de songs variëren tussen blues, boogie en rock, met steeds terugkerende jazzy invloeden en een funky ondertoon. Naast nummers uit de recente cd komen ook de vorige cd's aan bod gelardeerd met covers als 'Hey Joe' en een uitmuntende imitatie van de sound of blues zoals die te horen was in de jaren 40, gewoon innemend hoe hij op die manier 'Brand New Cadillac' brengt. (zie prachtige foto's op zijn webstek www.wildt.ca genomen vanuit de lens van Bobtje). Tijdens zijn anderhalf uur durende set brengt hij slechts 10 nummers, een denderende show waarvan zowel zijn rasta als zijn gitaar uitgesproken deel uitmaken en bovendien omringt door een goed draaiende band. Er is slechts tijd voor 1 bisnummer om zonder twijfel de tweede uitschieter van de namiddag af te sluiten, ook al was het op de duur wat zwaar om de erg lang uitgesponnen nummers met aandacht te blijven volgen.

Het nam een vol uur in beslag om het podium klaar te stomen voor een legende uit de rockgeschiedenis, dit mag je wel stellen, veronderstel ik, als je het podium ooit deelde met Jagger en co. Mick Taylor bracht de Andy Sharrocks Band met zich mee, wat resulteerde in een 12 man (waaronder 3 vrouwen als backing vocals om precies te zijn) bezetting en een overvol podium. Taylor kampt duidelijk met technische problemen tijdens de eerste nummers, vooral het stemmen van de gitaar houdt hem danig op de achtergrond en het lukt bovendien niet de audio kabel zonder hulp met zijn gitaar te verbinden… Dit alles resulteert dat Sharrocks de show, die erg rammelt, op zich neemt. Sharrocks, bovendien niet zo'n uitstekend vocalist, krijgt het niet allemaal op één lijn en wanneer hij het publiek toeroept "Havin' a good time?" blijft het akelig stil. Dan maar niet, poneert hij, wij anders wel. Nochtans leek het niet zo een feestje daarboven, bovendien heeft hij het mis te veronderstellen dat het publiek moet entertainen in zijn plaats. Vanaf dan spreekt hij het publiek ijzig koel en zakelijk toe. We zijn zes nummers ver en Taylor prutst nog steeds aan zijn gitaar terwijl hij zijn best doet 'Messin' Me Around' tot een goed einde te brengen. Tussen zijn slide werk door ontwaar ik "I had no expectations to be much longer around", zeker toepasselijk voor de toestand waarin hij verkeert. Halfweg de set komt gelukkig verandering, wat laat want velen hebben het nu al opgegeven verder te luisteren. Gereduceerd tot 6 muzikanten zetten ze 'Stop Breaking Down' in en het klinkt zowaar al stukken beter. Even later komt Paul Jones de zes vervoegen om hen de begeleiden op harmonica, wat spontaan applaus uitlokt. Taylor verdwijnt even van het podium om nadien nog 1 nummer te brengen en het terug aan Sharrocks over te laten. Elf nummers waarvan op één hand te tellen goed gebrachte stukken, dit is een magere prestatie. Over het brengen van een bisnummer werd wijselijk gezwegen, de presentator wuifde heel beleefd Mick en co uit met de woorden "thank you - the great Mick Taylor". 

Een half uurtje later, inmiddels is het half tien voorbij, gaat The Blues Band van start met 'Going Home'. Deze vijfkoppige band draait al 25 jaar mee en dat wordt dit jaar in de kijker gezet. Als tweede nummer brengen ze hun eerste single, 'Come On In', even oud als ze bestaan. Ze brengen terug sfeer in de zaal en minder had ik van hen niet verwacht. Daar zowel Kelly, Fletcher als Jones de zangpartijen voor hun rekening kunnen nemen, is er voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Wanneer voor het inzetten van het achtste nummer een vervelend fluitende micro wordt verwijderd, klinkt het helemaal af. Ze brengen nieuw werk afgewisseld door oude(re) composities met tussendoor een eerbetoon aan de onlangs overleden Ray Charles, terwijl buiten erg toepasselijk de regen neerklettert. Op de vraag van Kelly: "Are you having a good time? Sure? Sing halleluja" wordt volmondig ingegaan wat hem doet besluiten met "I believe you". Mijn horloge duidt elf uur aan wanneer het laatste nummer wordt aangekondigd door Jones, een nummer door hem geschreven voor Ten Years After, terug te vinden op 'Ten Years After' (1988) en maakt op manier de brug naar de afsluiters, een mooie geste. Er volgen vanzelfsprekend bisnummers en het eindigt met een door Jones gebracht 'Blues Ain't Bad'. Alweer een geslaagd deel van de affiche, niettegenstaande ik vind dat het wat uitbundiger had gemogen om er een echt verjaardagsfeest van te maken. Blues in ware zin van het woord tussen het overwegende rock (blues) programma, maar het heet dan ook niet voor niets 'Rock 'N' Blues festival'.

Omstreeks middernacht staat iedereen klaar voor een portie power - en rock blues. Ric Lee, Leo Lyons en Chick Churchill als de authentieke leden van Ten Years After met daarbij de veel jongere gitarist/vocalist Joe Gooch. Ze hebben pas een nieuwe uit, genaamd "Now" waarvan enkele nummers aan bod komen. Maar de set wordt hoofdzakelijk samengesteld uit oudere songs, grotendeels stevig rockend met een paar korte intermezzo's van rustige nummers. Ric Lee brengt uiteraard zijn fenomenale solo op drum, terwijl de rest van de band van het podium verdwijnt. Daarna gaat het crescendo verder naar het hoogtepunt waar een reeks klassiekers de revue passeren in de vorm van een medley gaande van Creams 'Sunshine Of Your Love' langs enkele Elvis klassiekers naar Deep Purple's 'Smoke On The Water'. Alhoewel Gooch de psychedelische periode van de band nooit wezenlijk heeft meegemaakt wegens te jong, kreeg ik bijwijlen toch het gevoel de sfeer van die jaren terug te vinden en wanneer 'I'm Going Home' door de luidsprekers barstte, wist ik het wel zeker. Gooch heeft zich goed ingepast en vervangt Alvin Lee op een waardige manier, de generatiekloof lijkt hier eerder een creatieve wending te nemen. Ongeacht de lange voorbije dag en het vroege uur dingt de massa na 15 nummers naar meer en wordt daarom onverwijld beloond met 2 bissen. Ik mag stellen dat de afsluiter gezorgd heeft voor een sappige kers op de taart, waarvan slechts 1/6 deel minder gesmaakt werd, wat al bij al een bevredigend resultaat mag genoemd worden. 

Zondagmorgen, twee uur, het is mooi geweest, de zevende editie zit erop, de organisatie en het publiek kunnen best tevreden terugblikken op de voorbije dag, het streefdoel van 2000 toeschouwers werd niet gehaald, het waren er bij benadering zo'n 1500 en helemaal geen tegenvallend resultaat, bovendien had ik de indruk meer jongeren te hebben gezien vergeleken met vorige edities. Dit jaar had je tot je 16 gratis inkom indien vergezelt door een volwassene, geen slecht initiatief. En zonder twijfel ging het er, zoals steeds, best gezellig aan toe. Na de zomermaanden staan opnieuw de clubconcerten op het programma met op vrijdag 17 september 2004: The Crazy world of Arthur Brown.